Kahretsin Yoksun

Bilmem kaç asır oldu sensizliğim.
Saatler dakikalar geçmezken,
Seneler, asırlar geçiyor, bak
Yokluğun öyle zor ki
Hala yokluğuna alışamadım sensizliğe.

Balkona astığın çamaşırlar duruyor yerinde
Ne yağmurlar ne tipiler gördüler hepsi paramparça;
Tıpkı senin gidişinle ben gibi renkleri solgun şimdi.
Ellerim varmıyor toplamaya sen kokarsa hala diye...

Lambalar bile açıkhep gündüz olsun diye.
Gözlerim uyku bilmezler sen gelir de
Yollarda kalırsın diye seni bekler camdan gelişini
Kulağım zilde gelirde çalarsan ya duyamasam? !
Kapılarda kalırsın diye seni bekler kulağım zilde.
Beklerim gelmeyeceğini bile bile beklerim...
Belki geilrsin diye

Her rüzgar çıkdığında ismimi duyarım sen çağırırsın beni.
Gel diye haykırırsın bari sen gel diye;
Ben gelemiyorum sen çıkgel diye.
Sessiz bir uğultu gibi fısıldar kulağıma, ürperirim
Senin olmadığını bile bile ararım tüm odalarda
Yoksun işde kahretsin

Bırakdığın gibi herşey duruyor yerli yerinde
Elim varmıyor bir türlü kokun bulaşırsa bana diye
Korkarım................