Kendime has ağrılarım var benim.
Istıraplarım var, bir benim kalıbıma uygun.
Şehrin en yalnız en kokuşmuş günlerini sıyırıp
Atmışlığım var kabuğumdan içime peşi sıra.
Ben yeterince gebe kalmışım zaten.
Bir yangından elimdeki bu karalık,
Acısı unutulmuş, boşluğu taze.
Öyle bir yerdeyim ki;
Rüzgâr essin, savrulurum;
Güneş doğsun, gölgemi izlerim.
Susma!
Sessizliğin kör bir geceye ait gibi
ve yoksul düşüme saplanan hançer
ve sonrası akan buz gibi kan iliklerimden
Sonu olmalı her başlangıcın.
Bitmeyen bir gündüz geceyi özletir.
Buharlaşmayan bir suyun sonu balçık.
Dalından kopmayan yaprak ağacın intiharı.
Bitmeli herşey vakitlice
Ay küsmek istermiş bana.
Çok hüzünlü bakmışım...
Gece istifa etmiş yoldaşligimdan.
Yakamoz dalgada intiharda.
Ah ne dolaplar dönmüş arkamdan.
Biliyorum ki bu feveran,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!