Kahır çocukları kuyulardan taşınca
Deli/kanlı bir yürüyüşüdür artık uzun boylu ölümün
Bir ab-ı hayattır yangın yeri yüreklerde
Bir gönül aydınlığıdr aynasında göklerin
Ve onun alınlara kilitlenen her busesi
Ufk’un ressamına gülümsemektir kare kare
Kapılmaktır o güzelin uçuran nefesine
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta