Kadir Yılmaz Şiirleri

38

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kadir Yılmaz

Titreyen sesimle kendi kendime konuşurken yazıyorum bunları sana.
Bu söndürmeden içtiğim üçüncü sigaram.
On iki metre kare odamın yine en soguk duvarına yasladım sırtımı.
Yokluğuna isyan eden ruhumu terbiye etmeye çalışırken,
Okumadığım dua kalmadı,çok üşüyorum.
Titriyorum,el yazım çirkinleşti.

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

Nasıl unuturdum ki seni,
Sen böyle benim önüm arkam sağım solumken.
Unutacağım yüzü bile hatırlamazken,
Gördüğüm herkesi sen sanıyorken.
Şaka mısın be kadın?
Olmadığın her gün biraz daha sıyırıyorken.

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

Tükenmişti senden sonra neslim,
Evrende ayrılıklara gebe kalan ilişkiler,yalnızlıkları da beraberinde doğuruyordu.
Doğuştan öksüz kalan sevdalar vardı yüreklerde,
Sevgi dilenen insanlar,cami avlularını mekan edinmişlerdi kendilerine.

Onca kalabalığın için de herkes yalnızdı,

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

İlk defa sağ elime aldım kalemimi,
Solumdan yazmıyorum bu sefer sana.
El.yazım.her.zamankinden.çirki​ n,
Bunlar nokta değil arada bir titriyor elim.

Bu gece bir iki kadeh içtim,

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

Yalnız kalmış bir kasabayım,
Bütün sokakları ayrılık kokan.
Göçlerden yorulmuş bir martıyım,
Kanatları kuruyan.
Çaresiz bir hastalığım,
Henüz tedavisi olmayan.

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

Artık eskisi kadar sevmiyorum,
Kimse üzülmesin diye kaç parçaya bölündüm.
Kimine gözlerimi verdim.
Kimine sözlerimi.
Bazende tamamen oldum birinin.
Gene de yetmedim kimseye.

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

O kadar eminsin ki sevgimden,
Hiç gitmem sanıyorsun senden.
Ne kadınlar sevdim ben,
Ne ayrılıklar gördüm,
Kimse senin kadar güzel gülümsemez mi sanıyorsun?
Ne içten kahkahalar atılıyor önüme,

Devamını Oku
Kadir Yılmaz

Ben diye bir şey geçti hayatından.
Senin beni unutman,
Benim seni tekrar hatırlamam ihtimali kadar küçük.
Nefes almak kadar da zor.
Yanında görmek istemediğim insanları,
Eş tutabilirsin şimdi kendine.

Devamını Oku