Kadir Koç Şiirleri - Şair Kadir Koç

Kumlar gözümü acıtınca
Anladım rüzgarı,
Dalgalar durulup sular çekillince
Seni aradım,
Bir gözüm yanmadıki
Sadece canım acımadıki

Sen sivasın karlı rüzgarında
Yorgun bir baharda;
Ben gelibolu yarımadsında
Nurların gökten döküldüğü bir akşamda
Hırçın bir dalgayla yıkılmış dünyasında
Yalnızlığı kokluyorum yavaş yavaş.

O AN

Yıllar sonra bir kere fakülteye gittim
Beraber gezdiğimiz yerlere
İlk elini tutup,cebime soktuğum
O,zamanın farklı geçtiği

Çocukluğumun korkusuydu,
ölü menekşe renkli ev.
Perileriydi bütün büyüsü.
Korkusunu yaşardım
Henüz korkmadan çıkacak bir kurukafanın.
Göz ucuyla kollardım kendimi çatın dan geçerken

Hazırdım deniz menevişlediğinde
Kalbimi kılavladım yaşanası en büyük aşklara
İçimdeki en büyük tasa
gidipte dönmemendi zamansız
boynum büküktü arkandan
dönüşüne hasret bakacak

Daha samimi beklerdim seni
Garip hissetmezdim belki kendimi
Ne de olsa uzağım bazı duygulardan
Benim de sevdiklerim var beni de sevenler var
Boynum bükük olsun istemezler

Sonbahar renginde bir acı hissettiğim
Ağlamaklı bir aşk bu
Ağlamayıda,senden öğrendim.
Aşkıda senden!
Aşk bende zannetin dimi
Bendeki senden yalnızca bir parça

Ayrılık unutmaya dahilse ben yokum
Ben seni unutamam,sende beni unutma
Sen hiç liman gördüm mü
Hergün onlarca gemi gelir
Kocaman,iri gövdeli,
Arkasında dalgalardan duvağı ile.

Bir garip türküydü aşk dudaklarımda
Sözlerini bilmediğim
Bir gece kaybolmaya çalışırken
Kendimi buldum
Seninle beraber
Yaslamıştım sırtımı bir banka

yasaktı benim aşklarım yasak
her sefeinde gecelerde saklı ve yine
her seferinde avucumda yandı
yasaktı bizim sevişmelerimiz tüm güzelliklere rağmen
çaresiz hepsi eskide kaldı
sadece yokluğun değil şu an elimde kalan