Kim bilir hangi yolun yolcusuyduk, kendimizden kayıp. Hangi ışıktı yolu aydınlatan? Biz mi fener tuttuk, yoksa ay mıydı ışığını yola vuran? Yorgunluğumuz susturmuştu bizi. Yavaş yavaş tükeniyordu içimizdeki zaman. Kilit taşlarında kan kesilmişti ayaklarımız. Ne dinlenecek tek bir durak vardı ne de gölgesinde serinleyecek bir ağaç. Bir yudum kahkaya sakladık korkularımızı. Çoğaldıkça hafifleyen acılarımızla süsledik aklımızın bir kenarını. Yalanlara dolandı da dillerimiz kesemedik kökünden. Hep birimiz elimizde valiz gittik, yanımızda olmaya mecali olmayanların yanına. Keşkelerle kapattık gözlerimizi ellerimizde emeklerimiz... Gönlümüze dair ne varsa ömrümüzden tükettik sessiz sedasız, derdimizi anlatmasız...
~oya erzurumlu/MAVİ KALEM~
Kayıt Tarihi : 8.3.2026 23:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!