Kadın Şiiri - Mehmet Ali Çakır 2

parmak uçlarından dağlar dökülse rüzgarı incitmezsin sen, biliriz..
saçılır ellerinden sonra yaseminler, güller, papatyalar.. çiçekleniriz..
yürüdükçe büyüyen bir zerafetin gün doğumu gibisin, aydınlanırız..
cennet de cehennem de bir bakışında saklıdır,
zehir değil ilaçsındır her derde,
ey kadın sen sarsan yaralarımızdan, iyileşiriz..
derler ki bir kadın bakışlarıyla bir devrim yaratabilir, doğrudur onu da biliriz..

Kadın dursa dünya durur
Ki durma
şayet dünya durmaz sen durmazsan
altından iğnelerle gümüş kenarlı oyalar işlersin yüreklerimizin en kuytusuna, seviniriz..
Bir anne, bir abla, bir eş, bir kardeş, bir güneş, bir ay, bir kadın,
ey müstesna güzel, senin gülüşün azaltır acıları, inanırız..

Senin şu ellerin,
Ellerin gibisi yok
Karanlık göğümüze güneşi getirir
Soframızda berekettir
Ekmek gibi su gibi mübarektir

Ki olmaz, olmaz sensiz yaşamak
Kadının saçları rüzgarda dağılır örneğin
Bir kadın gülümser hüzünler dağılır örneğin
Yok değil bu bizim bildiğimiz
Sevinmek, sevilmek, sarılmak başka..
Ama dünya adaletsiz kadın, dünya zorba
belki eşitleniriz bir gün bu telaşla..

bu kekeme, toz ve duman şiiri iyi dinle
öyle büyüttün ki beni şiirim gül içinde..
yuvalar yapmaktan ellerin pas içinde..
Ellerin ki toplayan, toparlayan, sarıp da sarmalayan..

Alma göğümüze bıraktığın güneşi
Alma bizden annemizi, sevgilimizi, yüreklerimizi..
Bir hayali yeniden kurmak yine senin ellerinde..
Ki yok, elbette sen gibisi yok..
Ey kadın, sevdayla...