Kadın Şiiri - Veysel Acet

Sen başka bir türsün kadın.
Bambaşka…
Bir elinde su diğerinde toprak saklar,
Kalbinde çiçek açarsın.
Sen ölümsüzsün.
İthaf edilenden daha mucizevi,
İtilaf edersin tüm özürleri, eksikleri.
Sen nesin, nasıl bir şeysin?
Adına günler sayıklanmış kainat kainat.
İçinde demet demet çiçekler…
Bir odun kokusuna benzer varlığın,
Yaktıkça ısıtır, ısıttıkça var eder.
Senin sıcaklığını saklar koynunda şömineler.
Saçların kırlaşınca için, kardan sonraki bahar gibidir.
Mutlu ve neşe dolu yüreğin, kaplar yeryüzünü.
Mutasavvıf çilesini unutuverir.
Meyhaneler hülyalarını sığdıramaz şaraplara.
Tablolar gizemine bürünür.
Geçersin bahçeleri kimsesiz ve yetim.
Kadın
Sen güzelliğin hası,
Kelimelerin katmerli manası,
Çiçek açan yeşilliklerin anasısın.
Bazen kitaplar arasında bir çiçekle bulurum seni,
Bazen bir şarkının ezgisinde.
Bazen renkli bir tablonun köşesinde belirirsin.
Sen dünyanın nakaratısın.
Savaşan da sensin, barışan da
Öldüren de sensin yaşatan da.
Doğan da sensin sen doğurtan da.
Sen bu kainatın en çetrefilli meleği, en garip çilesisin.
Mutluluk adını senden alır,
Senden çalar bedenini mirkelam.
Harfler senin adına melodi mırıldar.
Yürüdüğün yollarda adına parkeler döşenir.
Perspektifler yorulur,
Yol kenarında şükûfeler dizilir seni görme ümidiyle.
Vadilerde tulumlar senin güzelliğine hayran kalır,
Delirir ve dertlenir tüm acizliğiyle.
Seni başka dünyalarda anlatacağım.
Adını başka başka dünyalarda da yaşatacağım.
Üstüne dizeceğim tüm gazelleri.
Tüm gazelleri senin güzelliğinle süsleyeceğim.