Kaderim Böyleymiş Şiiri - Hamit Atay

Kaderim Böyleymiş

Kaderim böyleymiş derken
öyle kolay demiyorum bunu…
Bir ömrün omuzlarıma yüklediği
suskun taşları sayarak söylüyorum.

Bir çınar gölgesinde başladım hayata,
tozlu yolların, yalın ayak çocukluğun içinden geçtim.
Bir defterim vardı,
bir de içimde biriken kırgınlıklar.
İlk şiirim,
bir haksızlığın ardından düştü kalbimden kâğıda.
O gün anladım;
insan en çok canı yanınca yazar.

Kaderim böyleymiş…
Göç yolları çizilmiş alnıma,
bir şehirden bir şehre savrulmuşum.
Her gittiğim yerde
biraz daha büyümüş yalnızlığım.
Dost sandıklarım
bir rüzgâr gibi geçmiş yanımdan.
Aşk dediklerim
ya yarım kalmış
ya da içimde kanayan bir hatıra olmuş.

Sevdim…
Hem de çocuk gibi,
gözümü kırpmadan sevdim.
Bir omuz aradım bazen,
bir el,
bir “buradayım” diyen ses…
Ama kaderim böyleymiş,
sesim yankı olmuş boş odalarda.

Beni en çok
gece anlamış.
Herkes uyurken
ben yıldızlara dert anlatmışım.
Bir sigara dumanında
bir şarkının kırık yerinde
kendimi aramışım.

Kaderim böyleymiş işte;
çok kalabalıkların içinde
yapayalnız kalmakmış payıma düşen.
Gülüşümün ardına sakladığım
binlerce sızı varmış meğer.
Kimse görmesin diye
en güzel maskemi takmışım yüzüme.

Ama şiir…
Ah o şiir yok mu?
O beni hiç bırakmamış.
Ben herkesi kaybetmişim de
kelimelerimi kaybetmemişim.
Her darbe sonrası
bir mısra tutmuş elimden.
Her düşüşte
bir dize kaldırmış beni yerden.

Kaderim böyleymiş belki,
ama boyun eğmek değilmiş yazgım.
Yaralı da olsam
yürümekmiş bana düşen.
Kalbim kırık da olsa
sevmekten vazgeçmemekmiş.

Şimdi dönüp bakıyorum da
ne yaşadıysam
beni ben yapan oymuş.
Her ihanet
bir ders,
her ayrılık
bir güç bırakmış içimde.

Kaderim böyleymiş diyorsam
isyanla değil,
kabullenişle söylüyorum artık.
Çünkü biliyorum;
insan en çok acısıyla olgunlaşır.

Ve eğer bir gün
birisi çıkıp
“neden bu kadar derinsin?” diye sorarsa,
gözlerimin içine bakıp
şunu diyeceğim:

Ben kaderimle kavga ede ede
şiir oldum.

Yıkılmadım…
Eksildim belki ama
bitmedim.
Çünkü kaderim böyleymiş;
acıdan geçip
umuda varmakmış yolum.

Ve ben hâlâ
yazıyorum…
Hâlâ seviyorum…
Hâlâ ayaktayım.
Hamit Atay