Kader Şiiri - Yusuf Şeker

Kader

Yıllardan geriye kalan birkaç anım,
Bir avuç umut, biraz da keder;
Geceye düştü o suskun yanım,
Sabaha varırmı bilmem ki kader.

Kırık dökük düşler şimdi cebimde,
Rüzgâr savurur anıları hüzünle;
Yol uzasa da dertler, içimde,
Sönmez ateş, yanar ısrarla kader.

Gecenin koynunda susar sorular,
Sessizlik en sert dersi, alır sorgular;
Kırık saatlerde donar eski anılar,
Bekler sabrı, sınar her nefesi kader.

Elbet bir gün açılır paslı kilitler,
Karanlıkta yeşerir suskun niyetler;
Yarayı tanır da güç verir izler,
Acıyla olgunlaşır yoğrulur kader.

Sonbahar geçer, iz kalır dallarda,
Her kayıp bir ders olur yarınlara;
İnsan kendini bulur tam da orada,
Kırılıp dağılmadan toparlanınca kader.

Gece biter, ufukta ince bir çizgi,
Karanlıktan sızar günün ilk bilgisi;
Yorgun kalbe fısıldar sabrın sezgisi,
Her sonu başa bağlar sessizce kader.

Belki yarın başka bir adla çağırır,
Bu yorgun kalbi yeni bir can alır;
Döner, yol kendi kendini onarır,
Umudu saklar en derin hüzünde kader.

Ve bir gün aynada tanırsın kendini,
Geçmişin yük değil, kök olur derini;
Yaşanmış her acı büyütür yerini,
İnsanı insana dönüştürür kader.
Yusuf şeker