Kader 1 Şiiri - Mustafa Alp

ölüm değildi,
bizi birbirimizden ayıran,
henüz nefes almadan evvel
alnımıza kazınmış kaderimizdi.

ne sen gittin benden,
ne ben vazgeçtim senden.
ikimiz de,
görünmeyen bir elin
ayrı istikametlere sürdüğü
iki garip yolcuyduk.

feleğe kızdım,
zamana sövdüm,
geceleri taşladım sessizliğimle.
meğer düşman ne gökmüş,
ne de yeryüzü.
düşman, adına nasip dedikleri
o görünmez hüküm imiş.

bir ömür verdiler.
içine biraz umut,
bir avuç hasret,
bir damla da kavuşamamak koymuşlar.
içtik.
dudaklarımız kurudu,
yüreğimiz hiç kanmadı.

ey hayat.
madem sonunda toprak olacaktık,
niçin aynı baharın çiçeği ettin de
ayrı mevsimlere savurdun bizi?

ben seni unutmadım.
insan sevdiğini unutmaz.
yalnız acısını,
suskunluğun en kuytu yerine gömer.

şimdi anlıyorum.
bazı insanlar birbirini kaybetmez.
yalnız dünyada birbirine yetişemez.

belki bir gün,
zamanın sustuğu,
hesapların kapandığı
o sonsuz menzilde
aynı gölgenin altında buluşuruz.

işte o vakit
ne kader konuşur,
ne ayrılık.

çünkü ölüm,
sanıldığı gibi son değilmiş.

asıl ayrılık,
yaşarken birbirine hasret bırakılan
iki kalbin yazgısıymış.

✍️