Kaçış Şiiri - Emrah Zorlu

Evet arkadaş bu bir kaçış
aşktan ve sevmekten kaçıyorum
canım kadar sevdiğim dostlarımdan
belkide hjayattan kaçıyorum
bomboş yaşamışlığın ürkekliğinde
hiç hissetmediğim duyguların özleminde
kendimden kaçıyorum ben

mehtaplı bir gecede yağmaya yüz tutmuş yağmurdan
ipsiz sapsız gecelerin ardından
gecenin ayıbını yüzüne vuran
güneşin o ilk ışıklarından kaçıyorum

erken gelen bir zemheride
çırılçıplak bir ağacın gölgesine sığınarak
korkuyor ve kaçıyorum
insan olmaktan!
belkide insanca duygulara sahip olmaktan
daha adil bir dünya arayışı içinde
haksızlıklardan kaçıyorum
ve haksızlık etmmemek için sevenlere
seni sevmekten kaçıyorum
sevenleri başbaşa bırakıp
hayatın acılarını tattırmamak için sana
bütün acıları sırtlanarak
uçup giden hayalerimin ardından
kupkuru esen bir samyelinin uğultusunda
içimdeki yağmuru da hissederek
gözelrimin yağmura eşlik etmesinden
korkuyor ve kaçıyorum

ve ancak neden korkuyorum biliyormusun sevgili?
sensizlikten
sensiz bir gecede kaybolmaktan
güvensizliğin verdiği buruklukta
seni kaybetmekten kaçıyorum
seni ve bana olan sevgini
o ipeksi saçlarını
kah yeşil kah kahverengi gözlerini kaybetmekten
korkuyor ve kaçıyorum

aşık olduğum dudaklarından
sıcak ellerinden
ölesiye sevdiğini bildiğim yüreğimden
kahrederek kaçıyorum

akşamdan kalma kabuslarımdan
gece yarısı soğuk terler içerisinde uyanmaktan
ve en acısı
bir sabah uyandığımda seni yanımda bulamamaktan
korkuyor ve kaçıyorum
kısacası gülüm
bu dünyada yaşamışlığın verdiği buruklukta
herşeyden ama herşeyden kaçarken
elvada diyorum sana
ve ben
sensiz geçecek günlere lanet ederek
yalnızlar mezarlığında
yalnız bir kabre kaçıyorum