Daha kaç yıldız sönmeli gecelerimde,
gökyüzü karanlığına boyanıp da sessizliğe gömülmeden,
daha kaç yıldız batmalı gözlerimde,
içimde taşıdığım bu derin özlemi saklayarak?
Sahi, daha kaç sabah feda etmeli sana,
her doğuşunu senin için harcayan,
senin yokluğuna kurban edilen,
gözlerimi araladığım her günle biraz daha eksilen ben?
Her rüzgârla adın düşüyor kulağıma,
her yağmur damlasında yüzün gizleniyor,
her gölgede nefesin var sanıyorum.
Ama ellerim hep boş,
gözlerim hep ıssız,
yüreğim hep senden mahrum.
Bazen düşünüyorum;
daha kaç geceyi yutmalı bu karanlık,
daha kaç sabahı gömmeliyim suskunluğuma,
belki bir gün,
gecenin en ıssız yerinde ışığın düşer üstüme,
belki bir sabah,
gözlerim seninle açılır yeniden.
Ama o güne kadar,
ben yıldızların sönüşünde seni arayacağım,
her sabahın feda oluşunda adını sayıklayacağım,
ve kalbimde hiç bitmeyen bu bekleyişle,
tüm zamanları sana doğru taşıyacağım.
@dsız..
30 Ağustos 2025
Kayıt Tarihi : 30.8.2025 21:08:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!