Kaç kez Şiiri - Cân Cân 2

Kaç gece kan ter içinde uyandın?
Kaç gece sabaha kadar uyuyamadın?
Kaç bedene mezar oldu yüreğin?
Kaç acının izi kaldı yüzünde?
Kaç volkan kurudu yanaklarında?
Kaç kez karanlığın ortasında nefesin daraldı,
kalbin göğsüne sığmadı da
ellerin çaresizce boşluğa tutundu?
Kaç gece,
uyku gözlerine uğramadan
sabah ezanıyla buldun kendini?
Kaç sabah, içindeki çocuk müjdeyle uyanmak istedi,
ama perdeleri araladığında
gün ışığı bile yabancı geldi sana?
Ve kaç sabah,
oyun arkadaşlarını değil,
yalnızlığını buldun yanı başında?
Kaç kez aynaya bakıp
gözlerinin içindeki yorgunluğu saklamaya çalıştın?
Kaç gülüşün yarım kaldı,
kaç sevincin içine acı karıştı fark etmeden?
Ne kadar korkuyu taşıyabildi kalbin?
Dakikada kaç atışı kaldırabildi?
Kaç defa böğüre böğüre ağladın yalnızlığında,
sesin duvarlara çarpıp yine sana döndü?
Kaç gece yastığını ıslattın,
kimse duymasın diye sesini içine gömdün?
Kaç kez gözyaşlarını silip
hiçbir şey olmamış gibi devam ettin hayata?
Kaç şarkı geçti hikâyenin en içinden,
her notası biraz daha eksiltti seni?
Kaç şiir döküldü gözlerinden,
kimse okumadan kurudu kirpiklerinde?
Kaç türkü mırıldandın derininden,
sesin titrerken bile kimse duymadı içindeki fırtınayı?
Kaç anı, en beklemediğin anda çıkıp geldi,
içini yeniden kanattı?
Kaç kez geçmiş,
hiç gitmemiş gibi oturdu yanı başına?
Kaç kez toparladın kendini,
kaç kez kırılan yerlerinden yeniden ayağa kalktın?
Kaç defa “iyiyim” dedin de
en çok o kelime acıttı içini?
Kaç kez güçlü görünmek zorunda kaldın,
oysa içindeki yorgun kalp
sadece biraz anlaşılmak istedi?
Kim bildi ki?
Kim gerçekten gördü içindeki enkazı?
Kim dinledi susuşlarını?
Kim anladı geceleri içinden kopan feryadı?
Kim fark etti kalabalıkların ortasında
sessizce eksildiğini?
Kim elini tuttu düşerken,
ya da düştüğünü kim gördü?
Oysa en zor temizlik,
dağılan evi değil,
paramparça olmuş bir kalbi toplamaktır.
Ve insan,
bazen herkesi affeder de,
Bir kendini affedemez...

@dsız..