Kabus Şiiri - Psigareşh Wolfruso

Dudaklarından dökülen nefret kelimeleri kadar sahici , zamanın akışı gibi gelip geçici...
Bilmiyorsun amma yokluğun çok ezici...
Ve sönmekte fanusun içindeki kalp ateşim , kara ormandı gördüğün tek kabusun...
Bütün saçmalıklarım zihnime teyakkuz ediyor , bitmek bilmeyen hayal kırıklıklarımın taarruzu..
Söyler misin bana sevginin olur mu makbuzu?
Düş kırıklıklarından yaptığın beyaz bir elbise giydiğin,
Zayıf ve minicik eller ne bilisin cehaletin vehametini ...
Yaşamakla , ölmek arasında gidip gelmekle ödüyorum kefaretimi....