Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'İNSANIN ŞU KAİNAT KADAR KALBİ OLSAYDI, O KALBİN, O RAHMANIN BUNCA İHSANATINA KARŞI MUHABBET VE MİNNETLE DOLMASI İKTİZA EDERDİ!'
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta