Kabulleniş Şiiri - Mustafa Alp

sevgisini kaybetmiş bir aşkın sonu

ne korkaktır.
ne de cesaretsiz.

çünkü korkan,
hala kaçacak bir yol arar.

kabullenen ise,
gidecek yol kalmadığını değil,
aynı yolda yürüyen iki kalpten
birinin çoktan yorulduğunu bilir.

ben öğrendim.

aşk,
her zaman terk edilmekle bitmez.

bazen,
aynı cümleyi kurup
başka başka sessizliklerde kaybolmaktır.

bir gün anlarsın.

insan,
git denildiği için değil,
artık beklenmediğini hissettiği için gider.

ve en ağır ayrılık,
arkandan kapanan kapı değildir.

yüzüne bakarken
çoktan senden vazgeçilmiş gözlerdir.

işte o an.
kalp bağırmaz.

çünkü acının en olgun hali,
sessizliktir.

toprak nasıl sonbaharı
itiraz etmeden kabul ederse,
akşam nasıl
güneşi suçlamazsa,
deniz nasıl
çekilen dalganın ardından
taşlarıyla baş başa kalırsa.

insan da bir gün,
içinden eksilen sevgiyi
öylece karşılar.

ne beddua eder.
ne hesap sorar.
ne de dön diye yalvarır.

çünkü bilir,
zorla kalan,
hiç gelmemiş sayılır.

ey gönül.
her gideni kayıp sanma.

bazıları,
sana ait olmadığı halde
sana emanet edilmiş mevsimlerdir.

mevsim geçer.
ağaç kalır.
yaprak düşer.
kök sabreder.

ve insan,
en çok
kökleriyle büyür.

şimdi sor bana.
sevgisini kaybetmiş bir aşkın sonu nedir?

ne öfkedir.
ne intikamdır.
ne de cesaretsizlik.

asıl son,
bir gün adını duyunca
kalbinin artık canının yanmamasıdır.

çünkü insan,
unutarak değil,
acıyı kendi ruhunda
bir duaya dönüştürerek iyileşir.

işte buna.
kabullenmek derler.

ve inan,
bazı kabullenişler,
en büyük aşkların
son cümlesi değil.

insanın,
kendine yeniden başladığı
ilk cümledir.

✍️