"beni en çok Sen susturdun, adını söylemeden"
Adı olmayan sevgiyi, en derin suskunlukla ördün.
"hiçliğinle çoğaldım, seni tanımadan"
Varlığın değil, yokluğunla anlam kazandım.
bir hiçtin... ama izdin, ötesiz"
Ontolojik bir paradoks hissiydin, yok ama, iz bırakmış.
Kovalamayin beni yataga
Hic uykum yok
Daha lafiniza karisacagim
Ortaligi dagitacagim
Televizyonu kapatacagim
Aycicegi resmi yapacagim daha
Devamını Oku
Hic uykum yok
Daha lafiniza karisacagim
Ortaligi dagitacagim
Televizyonu kapatacagim
Aycicegi resmi yapacagim daha
“İzlerin İzsizliği”
varlığın susarak anlatıldığı, yokluğun ise en çok iz bıraktığı bir şiir.
zamanın unutmayı öğrettiği bir sevgiyi, hafızada hiç yaşanmadan kalmış bir anı gibi düşünerek kurdum.
Suskunluk, burada sessizlik değil; bir varoluş biçimi.
Yoklukla tamamlanmak, içimdeki boşluğu onun iziyle örmek...
bu şiirde, eksik olanın fazlasını anlatmak istedim.
yaşanmamışlığın içimizde nasıl yaşadığını...
Çünkü bazen en çok “olmayan” iz bırakır… Ve iz, bazen izsizdir.
@demlenmisSiirler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta