İyi Adam Şiiri - Bir Serendipçe

Kendi içine çekilenlerin, nefes almaya çalıştıkça daha çok boğulanların, boğazında o demir yumruyu büyütenlerin saatidir bu.
Kendi hikâyesinin başrolünde, amaçsız boşluğa doğru geri çekilenlerin şiiri...
​Gözlerini mühürle, içindeki o devasa, o mağrur boşluğa.
Karanlık, kendi sesini emen dilsiz bir kuyudur artık.
Bir kadının topuk sesleri, Zamanın nabız atışları gibi.
Tak. Tak. Tak.
Merdivenlerden inen, aslında kemikten bir kaledir!
İniyor, katili olan merhametinden aşağı.
Ağzında ciklet gibi,
Köre boyanmanın, sağıra dilenmenin türküsüyle.
Ah o güzelliği!
İyi niyetlerinin yetimi, kirpiklerinden süzülenler, dilinden argo mısralar.
Kurtulsun artık diye kemikten bir iskelet.
​Ve nihayet aşk, dost bildiği...
Sonra tek iştahın, yanılgın.
Kendi celladına dönüşen, son olmayacak,hiç olgunlaşmayacak olan acı meyveleri.
​Anasının sustuğu yerlerden budanan ilk fidan, layık görülen bir kurban...
İnsanın en kalabalık, en kimsesiz sakladığı çöplüğü.
Heveslerle dolan o kursak, yaşanamamış baharı, kınalı kuzusu...
​En büyük zenginlik heves, en büyük çöplük insanın sukûtuymuş.
Bakma artık, boşuna bakma.
Ben artık senden başka her şeye yazarım.
En kalabalık mezarlığım burası benim; aşkın, iştiyakın ve senin gömülüp de bir türlü ölemeyip can çekiştiğiniz yer.
Şimdi Defol git.
Gidişin, iç eşiğimde yarım kalmış bir yemin.
Bu kan tadı bu sızı senin eserin.
Bunlar Şikayet değil, seni vurduğum sürgünün kapı kilitleri.
Hiç doğmamış bir pişmanlıksın.
Sen, benim en haklı kavgamda verdiğim ilk ve son firem.
Sana ayıracak bir ah'ım bile yok artık.