İsyanım Var Şiiri - Mustafa Alp

yandım da külüm göğe savruldu,
bir dönüp bakan olmadı ardıma.
canımı verdim, sesim duyulmadı,
taş bağladılar benim feryadıma.

ne ettim de bu kadar kırıldım hayata,
hangi günahım sığmadı duaya?
sevdayı suç bildiler bana,
adımı yazdılar kara yazıya.

ömrümü serdim ayaklarına,
çiğnedin de dönüp bakmadın.
bir dur demek bu kadar mı zordu,
beni bu kadar mı yok saydın?

yoksulluğu sevdim, açlığı sevdim,
yeter ki sen tok gül diye.
karanlığa razı oldum,
bir ışık düşsün yüzüne diye.

geceler üstüme yürürken,
sabahlar yüzüme kapandı.
ben seni beklerken kapılarda,
umutlarım bir bir dağıldı.

anamın duası yetmedi bana,
babamın nasibi vurdu taştan.
ne ettim de bu kadar yalnız kaldım,
kim sildi adımı bu dünyadan?

kader mi böyle yazdı alnıma,
yoksa sen mi çizdin çizgimi?
bir selamını çok gördün bana,
çöle çevirdin içimdeki yeşili.

isyanım var bu düzene,
isyanım var bu yazıya
sevda verip bedelini,
canımla aldıran kadere, dünyaya.

bir gün sorarlarsa ,ne yaşadın?
derim ,bir sevda, bin kırık.
ben adam gibi sevdim,
bana düşen yalnızlık, bana düşen karanlık.

Mustafa Alp
09/02/2025 03.00