Bir lokma ekmekle sustu çocuklar,
Gecede yankıydı çatlamış dudaklar.
Yoksulluğun sesiydi, inleyen sokaklar—
Aşk bile üşürdü karanlıklar ülkesinde.
Bir yürek yanardı, sessizce içten,
Analar ağlardı çocuklarını yitirmekten.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta