Umutsuzluğun denizinde boğulurken,
Karamsarlığın şehrinde kaybolurken,
Derinlerimdeki yaraları kalbimin hızlı atışlarıyla hissederken,
Doğacak sabahlardan korkarken her gece,
Kocaman ormanda ender bir kanarya gibi girdin hayatıma.
Adeta bir kanaryanın cıvıltıları gibi içimdeki sesleri,
Karanlık bir odayım,
Duvarlarım kırık.
Sen, kırıklardan giren bir ışık;
Karanlık odam seninle aydınlık.
Güzelliğin süsler en çirkin sokakları,
Gökyüzü neden ağlıyor?
Bana eşlik mi ediyordu?
Yoksa o da mı gidişine ağlıyordu?
Güneşim, sen olmadan doğmayacak mı?
Ağaçlar, sen olmadan çiçek açmayacak mı?
kapıyı açtım girsin diye içeri
geldi oturdu yanıma
daha önce karşılaştık mı dedi
bilmiyorum dedim başladı soyunmaya
sevişmek değil sevilmek istiyorum dedim
gözlerim doluydu sarıldı başladım ağlamaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!