İşte Sen O Şiirsin Şiiri - Ahmet Eser

Bir gün herkes terkedilmiş bir eve benzeyecek
dışı harabe içi hatıra dolu

O gün geldiğinde
kapılar gıcırdayacak içimizde,
kimse anahtarını hatırlamayacak
hangi sevinçle açıldığını.

Duvarlarımızda çatlaklar olacak,
adı konmamış suskunluklardan,
yarım kalmış vedalardan,
“kal” denilip de hiç kalınmayan yerlerden.

Pencerelerimiz kırık olacak belki,
ama hâlâ içeri sızacak akşamüstü ışığı;
bir zamanlar güldüğümüz saatleri
tozlu bir umut gibi yere düşürecek.

İnsan,
en çok kendini terk eder ya,
işte o an anlaşılacak:
kimse yıkılmıyor aslında,
sadece kimse tamir edilmiyor.

Bir köşede eski bir ses duracak,
annemizin çağırışı gibi,
ya da sevdiğimizin ismini söyleyişi…
Dokunmaya korkacağız,
çünkü hatıralar en çok el değince kanar.

Bazı odalar kilitli kalacak,
içinde hiç söylenmemiş cümleler,
boğazda düğüm olmuş “keşke”ler,
geç kalınmış sevgiler olacak.

Ve sen…
sen o evin en sessiz odası olacaksın,
kimse girmesin diye değil,
girince çıkamasınlar diye susan.

Dışarıdan bakana harabe,
içeride bir ömür…
Bir ömür ki
her eşyası başka birini hatırlatır,
her iz bir vedayı fısıldar.

Bir gün herkes terkedilmiş bir eve benzeyecek,
ama bazı evler
yıkıntılarıyla bile şiir kalacak.

İşte sen,
o şiirsin.