Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şiiriniz güzel olmuş. Yüreğinize sağlık. Yarışmada başarılar. Sevgiyle kalın. Mustafa ATİŞ
İstanbul zaten koskoca bir 'merhaba...' değil mi
alnına çaktığımız
hem huzurun hem hüznün hem sevincin...
...
bizler, hayatıb bin türlü keşmekeşinden ve bize dayattıklarından ve verdikleri-sunduklarından zinhar kurtulamayacağımız gibi,
biz de İstanbul'un bu aşk-ı âlâ'sından kurtulmayacağız
boğulacağız onun her sabah kendi cıvıl cıvıl penceresinden gönderdiği 'merhaba, ey insan!'ında
binlerce kilometre uzağında olsak
da...
ölsek de
belki...
Cennet diyecekler?
İstanbul? içinde diyeceğiz
yoksa...
...yok...
şurada:
'Ve sırrına ererek güzelliklerin...'
demişsiniz ya... gene de benim içimden gelen,
onun 'sırrını' çözmeye çalışmadan yaşamak
kaybetmemek için güzelliğini...
...
şiirle derim
kalınız bin İstanbul
hoşça....
FÂtih
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta