İstanbul Şiiri Şiiri - Cumali Balıkcıoğlu

Sen yanımdayken,
Dört mevsim bahardı İstanbul’da
Yıldız parkına gider,
Orta köyde kumpir,
Emirgan’da çay içerdik boğaza karşı.
Yağmur yağardı Üsküdar’a
Senin gözlerinden şilepler,
Benim yüreğimden trenler geçerdi
Sonra akşam olurdu Sarayburnu’nda
Bir yalnızlık alırdı KızKulesi’ni
Ağlardı deniz feneri
Ağlardık ikimiz.

Deniz maviydi o zamanlar,
Ağaçlar yeşil,
Rüzgar yorgun,
Güneş dargın doğmuyordu daha...
Süleymaniye’de bekar odasında kalıyorduk
Evimiz ahşap yataklarımız süngerdi
Başımız polisle değil,
Tahta kurularıyla dertteydi...

Bekir amca hamaldı Aşir Efendide,
Ahmet,Suat Berin ablada overlokçu
Ramazan’la ben Kevork ustada singerciydik.
Cüzdanımız boş
Kalbimiz ağzına kadar hayat doluydu.....

Malatyalı çocuklar gelirdi Fatih’ten,
Saraçhane’de top oynar
Sonra yeni kapı garında atlayıp trene
Florya’da denize girerdik yaz akşamları
Pırıl pırıldı menekşe
Suat’ın akua marinası yoktu Çekmecede
Mavisi çalınmamıştı denizlerin daha
Kirlenmemişti yaşama çıkan dostluklar.

Biz çocuk sayılırdık
Adamlar beyefendi

Kadınlar hanım hanımdı
Ve adam gibi şehirdi İstanbul
İstanbul İSTANBUL’DU...

Eski büyüsü yok Kapalı Çarşının,
Stil Boss kapandı.
İşi bıraktı kirkor usta,
sevda Yozgatlı selime,
Gergerli abuzer Almanya’ya kaçtı...

Şimdi sen yoksun İstanbul’da,
bütün mevsimler zemheri.
Çıkan her fırtınada düşüyorum ben,
...ve ağustos sıcağında
güneşler çiçekler içinde
üşüyorum, üşüyorum, üşüyorum ben...