İstanbul Şiiri - Sevim Yazgılı

İstanbul
üç sevgili dostum ve ben
Rüzgara çevirdik yüzleri
uçun maskeler diye
uçur uçur onları

söze ne gerek var tavırlar konuşmalı diyen
ben
o gün orada konuşuyor
aşktan,
sevgiden,
ertelenen düşlerden

o sadece dinledi
kalktı yerinden, baktı işte sana ben
dercesine,
'Mümkünün son sınırına imkansızı elde etmek için çabalayanlar ulaşabilir ancak'

'Gerçeklekleşmiş imkanlar, zorlanmış imkansızlıkların sonucudur.
öyleyse nesnel olarak imkansızı istemek budala bir hayalcilik
ya da kendini aldatmak anlamına geliyor'
dedi.
düne noktayı koymamıza gerek kalmamıştı.
Çünkü onu güneş koydu
İşte akşam
beklenmeyen konuk geldi bize
dört duvar arasına sıkışmamak için olacak ki
yolumuzu uzatıyor
o sokaktan o sokağa
sona yaklaşımı erteleme bir saniye olsa bile
evet evet dostum işte böyle
buldum
aynı zamanda noktalamayı ertelemeyi

evdeyim
telefon çaldı o
sevgili dostum
nasılsın diye sordu
iyiyim ya sen
'yalan hakkımı kullanıyorum
ben de'
'bir kadeh rakı içtim'
o bir kadeh ben gerçeğimi seçmiştim.