Yitik bir şehirim bozkırın ortasında
Toprağa gömülü suskun ve sessizim şimdi
Çekip gitti vefasız dostlarım uğruna can verdiklerim
Şimdi esen rüzgârların ve fırtınaların bile mola vermediği çorak bir toprak parçasıyım vasıfsız sıfatsız, tüm duygulardan arınmış.
Oysa ,
Her gelenin durağıydım bir zamanlar
Nice aşklar yaşandı nice acılara mekân oldum izleri kaldı dört duvar arasında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta