Ansızın düşüversem yağmalanmış şiirlerden toprağına..
Kök salıversem darmadağın cümlelerle ayak uçlarına..
Gürül gürül yağdıkça üzerimize sessizlik,
Bir harfi daha koparıversem dilimden rüzgarına..
Lâl kesilmiş yaralarım var kelimesiz kifayetsiz,
Sükuta bürünmüş aşk, sanki çölde bir deniz..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta