İsimsiz çıglık Şiiri - Gece Gözlüm

​Adı Konmamış Yara
​Yeryüzünde evi olmayan tek varlık kadındır;
Çünkü o, bir kalbe yerleşti mi,
Dünya ona dar gelir artık.
Ben sana sığınmadım sadece,
Ben sende kayboldum...
​Adını her nefesime karıştırdım,
Yokluğunu bile sever gibi taşıdım içimde.
Sen bilmezsin;
Bir kadın nasıl susar,
Nasıl gülerek dağılır içinden...
Nasıl "iyiyim" deyip,
En derin yerinden kırılır.
​Ben sana "yuva" dedim,
Sen bana geçici bir durak bile olamadın.
Oysa ben, gidişine bile yer açtım kalbimde;
Belki bir gün dönersin diye...
​Yeryüzünde evi olmayan tek varlık kadındır, evet;
Ama kimse söylemez;
O kadın birini gerçekten sevdiyse,
Artık hiçbir yere ait hissedemez kendini.
Şimdi ben; ne sende kalabildim,
Ne kendime dönebildim.
İki yarım arasında sıkışmış,
Adı konmamış bir yara gibiyim.
​Ve sen...
Hiç dokunmadan en çok acıtan,
Tek hikâyem olarak kaldın.
Ses veriyorum; duyan yok.
Düşüyorum; tutan yok.
Oysa bir zamanlar senin bir "gel" deyişine,
Bütün dünyayı bırakacak kadar bendim...
​Bir kadın en çok, değersiz hissettiğinde susar.
Çünkü anlatacakları değil,
Anlaşılmayacakları yorar onu.
Ben sana anlatamadım kendimi,
Sen anlamaya hiç gelmedin.
Aramızda hep eksik bir cümle kaldı,
Hep yarım bir sevda...
​Biliyor musun?
İnsan en çok, hiç yaşanmamış bir aşkın yasını tutar.
Hiç dokunamadığı birine yanar en çok.
Ne hatıra vardır silinecek,
Ne de vedaya yakışır bir son...
Ben seni yaşayamadım ama içimde bin kez kaybettim.
​Gelmeyen birine ömür vererek,
En çok kendimi eksilttim.
Şimdi anlıyorum;
Sen bir "geçiştin" bende,
Ama ben, sende kalacak kadar derindim.
​Ve bazı aşklar vardır;
Ne başlar gerçekten, ne de biter...
Sadece insanın içinde,
Yavaş yavaş susar.