İsimsiz Bir Sonsuzluk...

​Öyle bir eşikte duruyorum ki şimdi,
Ne gitmek mümkün, ne olduğum yerde kalmak.

Seni sevmek;
Gece yarısı ansızın açan bir kır çiçeği sessizliği,
Hiç gidilmemiş yolların haritasız heyecanı gibi.

​Avuçlarımda birikmiş bir dünya gökyüzü,
Hangi yana baksam senin yüzünün izdüşümü.

Gözlerin;
Bütün dillerin sustuğu o derin uçurum,
Bütün fırtınaların dindiği o kuytu liman.

​Hiçbir kurala sığmıyor kalbimin vuruşu,
Kafiyeler dar geliyor artık bu yangına.

Ben seni,
Kitapların yazmadığı bir lisanla,
Henüz keşfedilmemiş bir renk gibi,
Ve sanki evrenin ilk günüymüşçesine seviyorum.

​Rüzgarın yönü değişiyor,
Mevsimler birbirine karışıyor,
Ama senin bendeki yerin;
Zamanın çok ötesinde,
Hücrelerime işlenmiş bir kader gibi taze.

​Sadece dur ve dinle kalbimi,
Sözlerin bittiği yerde,
Sessizliğin başladığı o en kuytu köşede,
Hâlâ senin adın yankılanıyor...

Hasan Belek
04 02 2026- Akçay