Yalnızlığımı,
Şair dostların sevgisiyle erittim.
Geceyi ise,minicik bir mum alevinde...
Gönül yangınımı,
Gözyaşımın bir damlasında söndürdüm.
Ve gecenin üstüne yorgan yaptım şiiri,
Sarıp sarmalayıp sevdana götürdüm.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta