İşbilmezlik Şiiri - Barbaros Parya

Sustur artık şu beceriksizliğimi
Sonra gir o kapıdan gidenlerin gelemedikleri
Bir türlü
Bir şey bilmiyoruz kitleler halinde telif ödüyoruz
Sadakalarla dolu banklarda yatan bir çiftçi çocuğa
Yazar gibi yapıyoruz genzimize su kaçmış sanki
Sonra sonra hep sonra gelirde beni bulamazsan
Unut beni ve piyonun en baştaki tuşuna bas
Sesler ve umut hep ardı arkası kesilmeyen bir melankoli
Cenneti bir insan yaktı
Kovulduğunda iliklerine kadar ıslanmıştı
Ölçüsüz bir şiir yazdı Tanrıya
Tanrı ona Kabili verdi

Baş döndürücü bu melodiyi çalan da kim
Dünya mızıkanın ucunda ve beyaz tavşan deliklerinden gülümsüyor
Ressamlar bayıldı güneş tutulunca
Tutulunca tutsakların ayaklandığı akşam sefalarının susuz bile açtığı görüldü
Geçmişten bu güne kadar gelen her adam gibi bu adam da çaresizdi
Işıksızdı gözleri önüne yuvarlanıp düştü
Unutmak bir insanın en mükemmel ödülüdür diye düşündü
Ağladı basamaklardan inerken alçalmaya alışan her insan gibi
Oda kendi içindeki odaları tek tek kapattı
Balkondan aşağı bakıp
İnsan üstü bir intiharla süsledi hayatını