Çoktan kaybettiğimiz irade, birgün
hatırlatır kendini, yokolmuş yapılardan
yükselen duman, uzaklardan da
görülür artık.
Bir uzun çığlıktır hayat, alevleri sarmış
etrafımızı, uzak gölgelerde kurulur yeni,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



