İp atlayan bir çocuk, çağlar üstüne atlatıyor hayallerimizi,
Sevgiliye koşturuyor biatlerimizi, Miraca yükseltiyor secdelerimizi.
Şu düşen çocuk sevmeyi merhameti kardeşliği,
İnsan olmayı keşfediyor, sevmek için hem cinslerini.
Şu koşan çocuk topa vuran bütün kuvvetiyle,
Cemrelerdeki taşlarla yenilmeyen şeytanın,
Son kalesini, son hamlesini ve son desisesini yeniyor, ‘inkârın.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta