Ölüm döşeğindeki bir ihtiyarın
Sessizliği var göğde.
Dört bir yanı puslu, sinsi bir hava çökmüş.
Yarınları belli olmayan,
bir taş yığınının üstünde
Günahkar olmaya müstahak insancıklarız.
Kanından günahkar olan "insanlar"
Suçlarını şeytana atıp durur.
Sessiz göğdeki küçük ışık süzmeleri,
Nadir olan temiz insanlar onlar.
Tıpkı kokulu bir göldeki kuğu gibiler,
Kirlenmemeye çalışıyorlar.
Çabaları boşa...
Tek yaptıkları toprağa girdikten sonra
Çürüyüp kokacak bedenlerini
Bu günahkar dünyaya
Bir umut ile birlikte hibe etmek
Yazık!
Kayıt Tarihi : 14.3.2026 02:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Yine farklı bir maske altından yazılan varoluşçuluğa yakın olan bir şiir
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!