İnsan olmak Şiiri - Birsessiz Sair

insan olmak

Ölümlü bir sessizlik açıldı solyanımda
Bir an unuttum bu dünyada insan olmayı
Bir gölge sardı her köşeyi yalnız yanımda
Kırık umutlar kaldı ardımda, kalbim ağlamayı
Bıraktı

Bir pencere açıldı sonsuz boşluğa
Bir ay düşer sessizliğin bağrına
Bir isim kaybolur defter yaprağında
Karanlık özlem büyür evin içinde

Bir çiçek solar avucun kanında
Bir mum sönmüş, titreme kalmış yanın
Bir hayal kırıklığı uğultu taşında
Taş duvar ağlar evin içinde

Bir çocuğun elleri boş kaldı
Bir bakış kayıp, bir gülüş soluk, hâlâ
Bir insan sustu, içi kanadı hâlâ
Yas büyür sokakların çinde

Bir telefon çalmaz, kapı aralanmaz
Bir gülüş yok artık, dünya sarsılmaz
Bir hayat sustu, kimse fark etmedi
Kör zaman ağlar evin içinde

Ey dünya, unutma, adına düşen yıldızları
Her kayıp kadın, bir yarayı büyüten
Her cesur vicdan, bir çığlık söndürür
Sessizlik ağlar evin içinde