İnsan Bir Yaprak Gibi Şiiri - Mustafa Alp

yaprak
ağaca aittir
ne kadar uzağa savrulsa da.

rüzgarın sert omuzlarına bıraksa kendini,
sonbaharın sarı hüznünde dönüp dönüp düşse toprağa,
yine de içinde taşır
bir zamanlar göğe doğru yükselen o dalın hatırasını.

çünkü bir yaprak
yalnız yeşil bir parça değildir kardeşim,
bir ağacın nabzıdır,
bir gövdenin gizli türküsüdür.

ben gördüm,
bozkırın ortasında savrulan yaprakları gördüm.
bir otobüs penceresinden bakarken,
uzun yolların yorgunluğunda
düşen yaprakların sessizliğini dinledim.

ve düşündüm,
insan da biraz yapraktır aslında.

kopar bir yerlerinden hayatın,
şehirler savurur onu,
denizler ayırır,
yollar uzar,
zaman büyür.

ama yine de
bir çocukluğun ağacına aittir kalbi.

annemin sesine,
babamın nasırlı ellerine,
bir sokağın tozuna,
akşamüstü eve çağıran bir pencerenin ışığına.

bazen
bir ülkeden kopar insan,
bir memleketten,
bir sevgiliden.

rüzgar olur dünya
ve savurur seni.

fakat bilirim,
en uzak limanlarda bile
insanın içinde bir ağaç büyür.

o ağaç
hatıralardan yapılmıştır,
ekmek kokusundan,
yağmurdan sonra toprağın kokusundan,
ve bir zamanlar
adı sevda olan şeyden.

ve yaprak
düştüğü yerde bile
unutmaz göğe baktığı günleri.

çünkü gök
bir zamanlar onun evidir.

işte bu yüzden kardeşim,
yaprak
ağaca aittir
ne kadar uzağa savrulsa da.

ve insan da
bir yerlere aittir mutlaka.

rüzgarlar eskise de,
yollar yorgun düşse de,
kalbinin içinde
bir ağaç hala ayaktadır.

ve o ağaç
bir gün yine çağırır seni.

gel, der,
rüzgar bitti artık,
gel.

çünkü hiçbir yaprak
gerçekten kaybolmaz
hatırlayan bir ağaç varsa dünyada.