İnsafsız... Şiiri - Hasan Belek 2

İnsafsız...

​Gönül tahtına kuruldun, hükmün sürer sanmıştım,
Aşkın nârıyla yandım da, vuslat gelir sanmıştım.
Meğer serapmış gördüğüm, bir yalana kanmıştım,
Ruhumu benden kopardın, gittin öyle insafsız!

​Adını zikreylemekten, dilimde tüy bitti bak,
Gözümün feri söndü de, her umudum yitti bak.
Gönül kuşum kanat çırptı, kafesinden gitti bak,
Bir kez dönüp de bakmadın, bittin öyle insafsız!

​Hangi kitapta yazılı, sevip sevip terk etmek?
Reva mıdır bu cana bak, her gün bin kez can vermek?
Zormuş meğer seninle o, son menzile erişmek,
Yoluma taşlar döşedin, saptın öyle insafsız!

​Seni kutsal bilmiştim ben, aşkın kıblesi sendin,
Ben deryanda boğulurken, sen kıyıda gülerdin.
"Ölürüm" derdin her zaman, canımdan can dilerdin,
Azrail’e iş kalmadı, yaktın öyle insafsız!

​Dualarım sanaydı hep, dokuz kez Bismillah’la,
Köprü kurdum gönlüne bak, masumane bir ahla.
Başa çıkılmazmış meğer, sendeki bin günahla,
Güneşimi karartıp da, battın öyle insafsız!

​Akçay suları misali, berraktı sana hissim,
Zeytinli’nin gölgesinde, silindi gitti ismim.
Şimdi bir harabeyim ben, ruhu çalınmış resmim,
Hayatımı darmadağın, ettin öyle insafsız!

​Hasan Belek dilinden bu, dökülse de bu sitem,
Ne kalem kafi gelir bak, ne dindirir bu matem.
Sana cennet düştü ama, benim payım cehennem,
Aşkı pazar yerlerinde, sattın öyle insafsız!

​Beyaz kartal süzülürken, gönlümün semasında,
Bir yılanı saklamışım, sevdanın libasında.
Boğulup kaldım ne çare, kederin deryasında,
Beni dipsiz kuyulara, attın öyle insafsız!

​Gayrı Hasan demez kimse, dertli derler adıma,
Zehir kattın pişmiş aşın, o en tatlı tadına.
Erişemedim bir türlü, gönlümün muradına,
Vefayı bir kenara sen, ittin öyle insafsız!

​Hasan Belek
02.02.2026 - Akçay