İnkârı Yok Şiiri - Orhan Samih Güllük

İnkârı yok imkânı olsa yüreğimde, öldürürdüm sana olan düşlerimi.
Katili olurdum bütün gülüşlerimin.

Söz keserdim ayrılıkla,
Nereden eserse essin mutluluk,
Beni senli acılara mahkum ederdim.
Bir gençliği heba edip uçurumlarda,
Satardım dünyanın anasını.
Öyle deli öyle asi öylece kör kütük.

Dallarda titreyen son yaprak benim,
Son damla gözlerinin hapsine düşen.
Son bilete talip olurdum okunan son salaya,
Ve son güneş batışında gözlerinde ölüme.

Dedim ya avareyim deliyim,
Musallada yatan o meftun benim
Hakkını helal et er kişi niyetine

Her şeye sen diye sığındığım yürek yarası,
Ben o gözlerindeki acının resmiyim.

Karaya düşen korkar mı gecenin koyusundan,
Hangi asil renk siler gözlerindeki siyahı,
Hangi meczup hayal eder gözlerinde ölmeyi.

Öyleydi sevdama dudak büküşün
Bir ayrılık sahnesinde ilk ağlayan benim,
Bir yoksulun yüreğinde son umut,
Son papatya falıda tükendi ne diyeyim.

Nereye koyarasan koy ıslanmış gözlerini,
Ben o gözlerindeki düşen en son damla
O yürek yarasıyım,
Haklısın ayrılıkta ölümdendir derdin,
Ben uğrunda ölen o vefasız adamdım.

Dedim ya avareyim deliyim,
Musallada yatan o meftun benim
Hakkını helal et er kişi niyetine
Sen ayrılığı seçtin ben yanlızlığı,
Ve gittin.
Çatık kaşlarını yaşlı gözlerini koyup içime,
Benimde gidecek bir yerim yoktu.
Namlumdaki son kurşundun,
Yüreğimdeki son yara.
İnkarı yok bir kefen borçlusun buna,
Son kuruşumu harcadım o son kurşuna.