İnkar Şiiri - Gece Gözlü

İNKÂR

Sabırla bekledim... Mevsimler eskidi, Takvimler yoruldu, Ben yine senden vazgeçmedim.
sevda, Gitmekle bitmiyordu; Asıl insanı öldüren, Sevilmediğini öğrendiği andı.

Gün geldi, Kendi küllerimin içinde seni aradım. Her hatırayı Parmak uçlarımla topraktan çıkarır gibi Tek tek yokladım. Hiçbiri yalan söylemiyordu... Yalan olan, Son cümlendi.

"Seni hiç sevmedim."

İnsan, Bir ömrü dört kelimeye sığdırabilir mi?
Sığdırdın...
Beraber güldüğümüz sabahları, Titreyen ellerimizi, Aynı gökyüzüne emanet ettiğimiz duaları, Bir nefeste inkâr ettin.
O an yıkıldım.

Kurşun bedeni deler, İnkâr ise geçmişi öldürür.
Beni senden ayıran ayrılık değildi; Beni senden koparan, Yaşanmış bir ömrü Yok sayacak kadar küçülmendi.

Artık adını anmıyorum. Sen gelip geçici isim değildin Dudaklarimda Vicdanda taşınan bir anı oldun

Senden kalan bütün yolları Kendi ellerimle kapattım.

Arkana dönsen de Bulacağın tek şey, Sessizliğim olacak.
Artık senden nefret bile etmiyorum. Çünkü nefret, Hâlâ bir bağdır. Ben ise Sana dair ne varsa İçimden söküp attım.

Bir gün aynaya uzun uzun bakarsan, Belki beni değil, Kaybettiğin insanı görürsün.
ben Bir sevgili kaybetmedim.
Ben, Sevmeyi öğrendim.

Sen ise... Seni ömründen çok seven bir insanı Kaybettin.
İşte bunun telafisi yok.
şimdi...
Adını kalbimden siliyorum.
Toprak, üzerine düşen her şeyi Bir gün sessizliğe çevirir.
Sen de artık, Benim için Sadece üstü kapanmış Bir mezar taşı kadar sessizsin.