İncinin sesi Şiiri - Neslihan Aslan

İncinin Sesi

Bir istiridye incisiydim ben, kimsenin göremediği denizin dibinde özeldim,
Beni tanıdığında sadece sana özel, dışı kırılgan içinde saklı güçlü bir kaya ve güzel;
Yeni bir ev, yeni bir şehir tanıdım seninle, kördüğüm gibi sevdim,
Hz Ali ile Fatıma'nın sevdiği gibi, ama tek Fatıma benmişim meğer.

Bunu geç fark ettim, yerini bulamayan puzzle parçası gibi,
Toprağında tek yaşayan hurma ağacı gibi tek başına mücadele eden;
Hazreti Hacer gibi sesi kuyuda duyulamayan, Hz Yusuf gibi,
Kalabalık bu şehirde yalnız kaldım, memleketini hasret bir garip kuş gibi.

Aşkınla yeni bir hayat buldum, kördüğüm gibi çözüldüm,
Seninle ben, tek bir kalp olduk, tek bir ruh;
Ama şimdi yalnızım, sesim yankılanmıyor,
Kalbimde kalan aşkınla, yalnızlığa sürgünüm.

Geceler uzun, karanlık ve soğuk, yıldızlar uzak,
Seninle olan anılarımla, kalbimi ısıtıyorum;
Aşkınla yanan ateş, şimdi kül oldu,
Kalbimde kalan küllerle, yalnızlığımı yaşıyorum.