İnce Çizgi Şiiri - Mahmut Tonbul

Dağılmış saatlerin arasından geçiyorum.
Zaman cebimde buruşuk bir kağıt gibi.
Ne dünümü saklayabiliyorum
Ne de yarına kendimi.

Gözlerimde yarım kalmış sabahlar var,
Üzerime sinmiş ağır bir gece kokusu.
İnsan bazen kendi gölgesin yabancı.

Yorgunluk değil bu,
Adı konulmamış bir iç sızı.
Bir kapı araladım içimde.
Ne kaçacak yol bulabildim,
Ne kalacak cesaret.
Kendime çarpıp geri döndüm.

Şimdi susuyorum.
Sözlerim kabuğunu kıran bir sessizlik içinde.
Belki de yeniden doğar kalbim
Kendi küllerinin diriliğinde.

Ve hikayem
Ne olmuş sayılır,
N de yok...
Karanlıkla ışığın arasındaki o ince çizgide.