İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Dışarıda bahar gelmiş neyime
Gönül dünyam harap olduktan sonra
Her gün bahar olsa her gün yaz olsa
Faydasız bahardan yazdan bana ne

Her insan bir dünya ayrı görüşler

İnsanlar önce kendi iç dünyasındaki nefisle olan
savaşı kazanmalıdır

Dış dünyada ki savaş senin iç dünyanda ki savaşın
bir yansımasıdır

Binanın içi harap olmuşsa dış görüntü bir işe
yaramayacaktır

İnsanların dış görüntüleri ne kadar süslü ise
içleri o kadar boştur

Dıştan doğan güneş içten doğmadıkça senin için
bir anlam taşımaz

Güneş içten doğduğunda ise dıştaki kış sana tesir
etmeyecektir

Ne feryat edersin divane gönül
Senin feryadını duyan bulunmaz
Herkes ayrı dünya görüşler ayrı
Senin feryadını duyan bulunmaz

Kimsenin kimseden haberi yoktur

Temelsiz kurduğun bina sarsılıp yerle bir olduğunda
neye uğradığına şaşıracak diyecek sözün dahi
kalmayacaktır

Diyecek sözün kalmadığı halde yıllarca yaşayacaksın
görmek istemediğin insanları görecek gitmek istemediğin

Umutsuzca sevdim seni yıllarca
Söküp yüreğimden atamadım ki
Sen ellerle gezip gülüp oynarken
Gizlice ağlardım diyemedim ki

Bu sevdayı yüreğimde gizledim

Doğa denen Ana beni icat etti bahaneler zinciri ile
attı kendi kucağına ne analık ne de ebelik yaptı
bir başıma ağlaya zırlaya bu güne getirdi sahipsiz
ve yalnız bir başıma şimdi ise beni bu sahneden
almasını istiyorum sahne bana huzur vermez oldu

Her şeyi düzeltmeye çalışırken kendimi bitirdiğimi
fark edemedim taki yedi kat yerin dibine inene kadar

Yedi kat yerin dibine indiğimde neye uğradığımı
şaşırdım bir volkan gibi patladım parım parça oldum
kendimi dahi tanıyamaz oldum işte o zaman cehennem

Sormana gerek yok benim halimi
Doğduğumdan beri perişanım ben
Perişan halimle güler göründüm
Doğduğumdan beri perişanım ben

İlk darbeyi yediğimde şaşırdım