Hayat beni her gün üzdü
Yıllarca derimi yüzdü
Ne gören ne bilen oldu
Çeken benim ben bilirim
Yıllardır postumu gerdin
Hep beni yerlere serdin
Ben inledim sense güldün
Çeken benim çektiren sen
Boş yere hayaller kurdum
Çekenler bilir çekmeyenler halden anlamazlar
Çekmeyenlerle diyaloğa girme seni daha da
gereceklerdir
Seni gerdiklerinde kopacaksın onlar yine şaşırıp
Çekerim dünya kahrını
Çekmememek elde değil
Kaçacak göçecek yer yoktur
Çekmememek elde değil
Yangınıma körük olma
Çekil de git def ol da git
Sobam harlı seni yakar
Çekil de git def ol da git
Dayanamam lüzumsuza
Çekilmez olan ölüm değil yaşamdır felek tokmağını
yıllarca tepenize tepenize indirdiğinde göreceksiniz
Felek asla ve asla kimseye acımaz acımayacaktır
sadece gülecektir kahrolduğumuzu seyredecektir
ve kendi ezici gücünü hissettirmiş olacaktır
Hayellerim bitti gençliğim gitti
Çok dertler çekmişim canıma yetti
Benim bu dünyadan ümidim bitti
Çekip gideceğim gün belli değil
Artık zor geçiyor benim günlerim
Başa gelen çekiliyor
Can bedenden çıkmayınca
Of çekmek puh çekmek boşa
Can bedenden çıkmayınca
Deprem olur seni sarsar
Sürekli yaşadığın hayal kırıklıkları sonunda seni
hayattan soğutur
bir şeylere tutunmaya çalışırsın çalıştıkça O yük
yükler senin işin yük çekmektir çekemem desende
çekmek zorunda kalırsın
Yeter gayrı felek bırak peşimi
İki gözüm çeşme sel oldu gitti
Ettiğin bir değil canım yetti
İki gözüm çeşme sel oldu gitti
Neden bırakmazsın benim peşimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!