İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

İnsanlara güvenip de bel bağlayanlar yarı yolda
bir başına kalırlar

Güveneceksen eğer sen Hakka güven O seni asla
yarı yola koymayacaktır

İnsanlara ışık olmaya çalışırken kendimin bir mum
gibi biteceğini hesap edemedim

Kendimi bitirdiğimde ışığım söndüğünde herkes
benden korktu kaçtılar buna ne oldu değişti dediler
fakat kimsenin ışık olmak gibi bir niyeti olmadığını

İnsanlar aptal oldukları için kendilerinden emin
konuşurlar aptal olmasalar idi bu kadar emin
konuşmazlardı

İnsanlar hiç bir şey O ise her şey hiç bir şeyden
korkmuyorum ondan korktuğum kadar

İnsanlara yaranamazsın almak ister isen
Ancak ders alırsın

İnsanlar kendileri bilmese de sana ders vermek
İçin tasarlanmış birer oyuncudur

Başıma taşlar yağdırdın küsem dedim küsemedim

Yedi kat dibe indirdin sabrederim çıkarmadın

Hepsi senin planların farkındayım görmekteyim

İnsanlar çaresiz ve zavallıdır güçlü olduğunu sanırlar

İnsanların ne gelmek nede gitmek elindedir düşünmezler

İnsanları bir böcek alır götürür dünya senin olsa
Bir anlamı yoktur

İnsanlardan derman bekleme derdine dert eklersin

İnsanlardan medet umma hayal kırıklığına uğrarsın
yıkılır yerle bir olursun derdine derman yarana mehlem
bulamazsın

Senin yarana mehlem olmayıp da tuz basanlarla bir arada
yaşamak nedir bilemezsin

Seni seviyorum demek kolay zor olan gereğini yapmaktır

Herkes seni sevdiğini söyler zora düştüğünde bir başına
kalırsın

İyi gününde herkes dostundur yerdirir içirirsin herkes

İnsanlardan umudunu kestiğinde ya hayata küseceksin
veya kafayı yiyeceksin ya gerçekten Hakka yöneleceksin
son çare ise intihar olacaktır