... Yürüyorum... Gözlerim kan çanağı,,İçimde ki ağlayan yüreğimle...Nasıl yaşayacaktım bu ihanetle? ? Vazgeçmek bu kadar kolay mıydı? ...Dağlara,taşlara,denizlere,sevdiğime,herkese...herkese...Canımı yakan herkese... Suçum günahım neydi? Bu ihanetle nasıl yaşayacaktımm? canım çok yanıyordu tarifsizdi bu acı...Kimim vardı benim? Kardeşim dediğim insan sevdiğimle...Bu aklıma geldikçe acım artıyordu...Dayanılmaz haldeydi.. En son bi yere geldim gidebileceğim son noktaydı... Uçurum kenarına gelmiştim.Acılarımın dineceği yerdi belkide... Bilmiyordumm...Sadece canım acıyordu...Çok ama çok acıyordu.. Yere çömeldim bi taşı sıktım sonra hıçkırarak ağlamaya başladım...Taşı bıraktığımda elim kan revan olmuştu...Benim ise umrumda değildi.Yüreğim kanıyordu benim...yere oturdum daha çok ağladım daha çok daha çok...Ölmek istedim yalvardım allaha al canımı al diye...uykum geliyordu..ama ben uyumak istemiyordum.Gözlerimi kapasam o sahne geliyordu aklıma. Bi süre sonra kalktım uçurumun dibine geldim...kollarımı açtım.Bi rüzgar esti...hiç bişey düşünmek istemiyordumm...Gözlerimi kapadım.Geleceğime,geçmişime her şeye herşeye.Derin bir nefes aldım...Son nefesimdi...Kendimi uçurumun boşluğuna bıraktım...Belkide kurtulmuştum? Ne biliyim? Hiç bişey bilmiyorum...Tek bildiğim yaşarken canımı çok yaktılar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!