Gönül deryasında bin ah uyandı
Ömrümün şafağı kana boyandı
Sabrım tükendi de cana dayandı
Kaldım bir başıma çile içinde
Eksiği noksanı bende ararlar
Güneşten el çektim buz tuttu perde
Yalnızlık hükmeder olduğum yerde
Savrulur rüzgarda dünkü her umut
Ruhumu kuşattı bir kara bulut
Zaman bir boşluktur durmadan akar
Senin gibiler kaldı mı? dediler,
Evet benim gibiler kaldı dedim.
Sırtımda yük oldu geçen seneler,
Vefasız yollarda yandım tükendim.
Yalnızlık bir gölge gibi peşimde,
Gönül bahçem talan oldu,
Açan çiçek erken soldu.
Gözlerime yaşlar doldu,
Baharım mıydı kış benim?
Yollar bitti, menzil uzak,
Çırpındım bir ömür boşa,
Vurdum başım taştan taşa.
Bakmadılar gözüm yaşa,
Dost sana yaranamadım,
Yar sana yaranamadım.
Güneşin henüz değmediği o soğuk eşikte,
Kendi sesimden başka kimsem yok bu sessizlikte.
Biriktirdiğim ne varsa avuçlarımın içinde,
Hepsi birer birer savruluyor rüzgarın nefesinde.
Zaman, durmaksızın akan dilsiz bir nehir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!