İlk Gözyaşlarımda Şiiri - Hamit Atay

İlk Gözyaşlarımda

Bir çınarın altındaydı çocukluğum,
Kopmuştu gökyüzünden bir parça mavi,
Defterim yoktu ama kalbim doluydu,
İlk kelimem “ağlamak”tı belki de.

İlk gözyaşlarımda dünya sustu,
Bir öğretmen haksız yere kopya dedi,
Oysa ben yalnızca doğruyu bilirdim,
Ama kimse inanmadı o küçük yüreğe.

Çaresizdim…
Bir yaprak düştü önümde,
Belki o da benim gibi suçsuzdu,
Belki o da gökten düşerken
Kırılmayı öğrenmişti.

Gözyaşlarımın sesiyle tanıdım şiiri,
Bir damla düştü toprağa,
O toprak kalem oldu elimde,
Ve ben yazdım…

Sessizliğin adını, yalnızlığın izini,
Bir çocuk kalbinin ilk sızısını.
Yıllar geçti, değişti mevsimler,
Ben hâlâ o çınarın altında ararım kendimi,

Gözlerim büyüdü ama kalbim orada kaldı,
İlk gözyaşlarımda dondu bir masumiyet.
Ne insanlar gördüm sonrasında…
Kimisi güldü yüzüme, kimisi vurdu arkama,

Ama hiçbiri bilemedi,
Bir çocuk kalbinin ne kadar kırılgan olduğunu.
Artık ağlamıyorum,
Ama hâlâ yağmur yağdığında

Bir damlasında kendimi bulurum,
O günkü halimle göz göze gelirim.
Bir soru sorar bana her yağmurda o çocuk:
“Yazdın mı içindeki kırgınlığı?”

Ben de derim ki;
“Yazdım evlat, şiir oldu, kader oldu,
Yüreğimde yankılandı her dizesi.”
Ve o çınar hâlâ orada durur,

Köklerinde saklıdır hikâyem,
Bir çocuk, bir hüzün, bir başlangıç…
İlk gözyaşlarımda doğdu kalemim,
Ve bir daha hiç susmadı kalbim.
Hamit Atay 12.10.2025 . 08.08
Yağmurlu Güzel bir sabaha günaydın