İlk Aşkım Şiiri - Veli Yarar

İlk Aşkım

Öyle zordu ki; Fulyam
Senden ayrılmak, seni bırakmak,
Senden uzakta durmak, seni kucağıma alamamak,
Seni öpememek, seninle ders çalışamamak,
Sesini duyamamak, seni göğsümde uyutamamak,
Düşünce kanamış dizini görememek,
Bozulan bisiklet düdüğünü tamir edememek,
Büyüdüğünü izleyememek,
Seninle beraber ilkokulu bitirememek.

Öyle zordu ki;
Bacağıma sarılıp “baba, eve gir” demene rağmen,
Seni reddetmek, “hayır” kızım diyebilmek,
Gözyaşımı görmemen için asansöre sığınmak,
Seni annene bırakmak, ardıma bakmadan yürümek,

Öyle zordu ki;
Balkondan “baba, gel” diyen sesini duyup geri dönememek,
Senden uzaklaşırken attığım her adımda ölmek,
Senin geleceğini düşünmek, daha az acı çekmeni istemek,
Her gördüğüm ilkokul öğrencisinde seni hatırlamak,
Burnuna dokunamamak, saçlarını okşayamamak.

Öyle zordu ki,
Benden ayrılıp uzaklara gitme anını hatırlamak,
Doğup büyüdüğün, 8 yaşına kadar kaldığın şehirde
Babacığını “merdivensiz kuyuda” bırakmak.
Giderken bana, teselli veren,“seni arayacağım” diyen,
Şefkatli sözlerinle, ilk aşkı tarafından terk edilen baban olmak.

Öyle zordu ki,
Kokunu duyamamak, herkesi unutabilmeyi başarmak,
Ama seni unutmayı aklına bile getirmemek,
Hiç kimsenin senin gibi beni menfaatsiz öpemeyeceğini bilmek.

Öyle zordu ki;
Seninle olup seni mutlu görememek,
Zor olanı seçip, senden uzakta iken seni daha çok sevmek.
Ve Aşkını kalbime gömerek baban Veli Yarar olabilmek.
07 OCAK 2005