İlk adım Şiiri - Gece Gözlü

İlk Adım

​Gürültüyle gelenler unutturur sükûtu,
Açılan her kapı ardında bir rüzgâr bırakır.
Oysa insanlar gölge gibi sessiz,
Kapıyı hiç çalmadan sızar kalbin eşiğinden.
​Ne bir ayak sesi duyulur ne bir kilit gıcırtısı,
Bir bakarsın, çoktan taht kurmuş en derin kuyuda.

İçeride bir ışık yanar birdenbire,
Karanlık, kendi kabuğundan utanır o an.
​O zaman anlar insan;
Meğer daha önce hiç nefes almamış,
Yürüdüğü yollar yalnızca taşmış, tozmuş...

Meğer her bahar geçkinken, her sevinç yarımmış.
O zaman anlar hayata yeni başladığını.
​Gökyüzü ilk kez bu kadar mavi,
Zaman ilk kez bu kadar tekinsiz ve güzel...

bir insan kapıyı çalmadan girerse kalbe,
Dünya durur, ruh yeniden doğar o ilk hecede.
​Gözlerin, avuçlarıma dokunan ilk gerçekti,
Bir nehrin yatağını bulması gibi sessiz ve derin...

Senden önce adımladığım sokaklar meğer hayaletmiş,
Ben meğer sadece beklemek için yaşamışım seni.
​İçimdeki kırık camlar gülümsüyor şimdi,
Eski yaralar, adını duyunca birer çiçeğe dönüştü.
Rüzgâr artık soğuk değil, senin kokunu getiriyor,
Zaman artık kovalayan değil, yanımızda duran bir dost.

​Bak gözlerin, gözlerimin hizasında bir milat,
Gelişinle silindi takvimlerden o eski kışlar.
Görünmez bir tebessümle mühürlendi zaman,
Avuçlarımda hayatın o taptaze kokusu var.

​Artık ne kapılar ardındaki sürgünüm ben,
Ne de yorulmuş bir yolcu zamanın çarkında...
Sen kapıyı çalmadan girdin ya içeri;
Ben ilk kez nefes aldığımı anladım,
seninle tamamlandım bu dünya hayatında...